maandag 7 augustus 2017

Ons zorgenvriendje



Hij stond al tijden op zijn kamer, het zorgenvriendje Bill. Destijds gekocht voor mijn kindercoachpraktijk, maar wanneer nodig deed hij ook dienst voor mijn eigen kinderen. Althans zo had ik het bedacht toen ik het betreffende vriendje kocht...

In eerste instantie vond onze jongste zoon het vriendje maar eng en hoefde hem dan ook zeker niet op zijn kamer. Hij verwerkt veel van zijn emoties in zijn slaap, wordt veel wakker en was een tijdje bang om te gaan slapen en 'enge dromen' te krijgen. Dus stelde ik voor om het zorgenvriendje te halen, maar nee hoor niet nodig... Tot op een avond zijn broer het voorstelde met een superlief verhaal erbij zoals alleen een grote broer dat kan. Toen mocht het vriendje dan toch op zijn kamer komen zitten, maar dan wel graag achter de Paw Patrol uitkijktoren... Zo stond het vriendje al maanden achter Chase, Ryder en alle andere Paw Patrol pups verdekt opgesteld. Niemand keek meer echt naar Bill om en ook bij de coaching was hij even niet nodig. Dus bleef hij lekker staan op de kamer van onze jongste zoon.

Tot vorige week. De zomervakantie halverwege en dus kon hij groep 1 achter zich laten want vanaf de tweede helft van de vakantie was hij toch echt een oudste kleuter! Maar oh jee... daarmee kwamen ook zijn 'zorgen' want hoe gaat dat precies als oudste kleuter en voetballen en buitenspelen als je ook je echte werkjes af wilt maken... Zo ontstond een zomeravond vol zorgen totdat grote broer om de hoek kwam kijken en zei 'Weet je wat je kunt doen?! Teken je nare droom maar op een blaadje en stop het in de mond van het zorgenvriendje. Dan eet hij jouw nare droom wel op!' Zo gebeurde het... Er werd een tekening gemaakt van de enge leeuw die de oudste kleuters in zijn droom in de gaten hield en deze werd zorgvuldig opgevouwen in de mond van het zorgenvriendje gestopt, rits dicht en slapen maar... Binnen 5 minuten sliep hij heerlijk rustig!!

Ik besloot het briefje erin te laten en het niet eruit te halen onder het mom dat het opgegeten was...

De andere ochtend werd inderdaad als eerste gekeken of de nare droom was opgegeten. Dat was niet zo... waarop ik mijn jongens uitlegde dat de droom niet werd opgegeten, maar wel goed bewaard werd voor hem. Zo was hij zijn nare droom kwijt, had lekker kunnen slapen, maar wanneer nodig kun je altijd nog even terug naar die nare droom want wie weet vertelt zo'n droom je ook wel iets waardevols.

'Maar jij was het kwijt en hebt lekker geslapen, toch?!' roept onze oudste naar de jongste. Die knikt instemmend om vervolgens naar buiten te rennen en in alle vroegte op het gras te kunnen gaan voetballen, want daar hebben oudste kleuters dus echt nog wel tijd voor als ze in groep 2 zitten!!

maandag 3 juli 2017

Vakantie



‘Wow, jeetje… je hebt al bijna vakantie! Wat lekker… en dan gaan jullie kamperen op een camping waar je ook een boot kan huren om lekker een paar daagjes te gaan varen. Dat klinkt leuk!’ Een verschrikt gezicht tegenover me en vervolgens de reactie ‘nee, want ik wil geen boot huren’. Niet veel later springen er tranen in zijn ogen… Hele doemscenario’s volgen… je kunt eruit vallen, de boot kan over de kop slaan en wat als de motor het niet meer doet midden op het meer?!

Ieder kind zal uitkijken naar de zomervakantie! Even helemaal niets dan spelen, luieren, gezellige dingen doen en extra veel tijd doorbrengen met papa, mama en vriendjes. Toch brengt voor sommige kinderen de vakantie ook best een spannende tijd met zich mee.

Zeker voor hoog sensitieve kinderen is de vakantie een periode waarin onbekende, nieuwe dingen voor best wat onrust kunnen zorgen. Zij zullen ongetwijfeld ook gaan genieten van hun vrije tijd, maar hangen tegelijkertijd ook enorm aan de rust en regelmaat van de dagelijkse structuur tijdens de normale schoolweken en de duidelijkheid die hen dit geeft.

Voor deze kinderen is het dan ook belangrijk om tussen al dat leuks momenten te creëren waarop zij even tot zichzelf kunnen komen. Niet alle dagen op pad of de drukte om hen heen, maar vooral ook af en toe een dagje he-le-maal niks!

Wat ook zeker helpt is om je kind voor te bereiden als je weet dat hij moeite heeft met onbekende situaties. 'Volgende week gaan we op vakantie en daar huren we een boot, een sloep. Weet je wat een sloep is? Zal ik je er een plaatje van laten zien? Wat denk je gaat deze boot hard of zacht?’ Luisteren, erkenning geven aan het bijbehorende gevoel, duidelijkheid en overzicht bieden en er over praten met je kind. Je zult zien dat dat al heel wat van de vakantie spanning weg neemt.

Natuurlijk kun je niet alleen maar gericht zijn op alles maar voorbereiden en overzicht te bieden in de vakantie. Dat hoeft ook zeker niet, want ook je (hoog sensitieve) kind zal moeten leren omgaan met onverwachte, onoverzichtelijke situaties. Je kunt hem of haar niet altijd in bescherming nemen!

Dus zal je kind deze vakantie waarschijnlijk ook vast over één of twee enorme drempels heen moeten stappen. Dit zal vast zorgen voor wat hobbeltjes op het pad en de nodige vakantiestress, maar belangrijker… Je kind zal er ervaring mee op doen en daarmee naar zichzelf toe duidelijkheid kunnen scheppen over wat wel of niet spannend is, er succeservaringen of leermomenten mee opdoen. Een unieke vakantiebezigheid, lijkt mij!

Ik hoop dat tijdens de vakantie van het kereltje zijn bootje rustig kabbelend door de vakantie vaart en dat hij af en toe ‘een hoge golf zal pakken’!!

dinsdag 23 mei 2017

#insidemybones


Wat een mooi initiatief van @dotanmusic! De uitnodiging aan iedereen om je ware verhaal te delen in plaats van de vaak mooie verhalen die - als we heel eerlijk zijn - toch altijd net wat mooier gemaakt zijn dan het in werkelijkheid is.

Ik ben een eerlijk iemand, een open iemand en zal me niet gauw anders voordoen dan ik ben. Mijn ware verhaal… dat is wel wat… dat is wel een dingetje… maar ik durf het te delen, wetende dat het inmiddels mijn kracht is geworden en dat dit maakt dat ik kinderen kan helpen op een wijze die niet ieder ander kan. Ik weet wat ze voelen, ik ken de excuses en uitwegen, maar ook de wil om er zelf iets van te willen maken. Het vertrouwen dat je dat ook echt zelf kan, wil ik kinderen geven tijdens het coachen en dat vertrouwen geven is mijn kracht geworden door mijn eigen ervaring, mijn ware verhaal.

Ik was geen held, sterker nog ik was een erg onzeker, angstig meisje en er was een periode dat ik amper iets durfde zonder een krachtig iemand naast me.

Wat een ‘geluk’... dat ik een tweelingzus had die altijd met me mee kon, omdat we nu eenmaal in dezelfde levensfase zaten en we veel dezelfde interesses hadden. Zo kon ik altijd samen met iemand ergens naartoe wat ik stiekem best heel eng vond en zeker niet alleen durfde.

Wat een ‘geluk’... dat wanneer mijn zus er niet was ik ook een hele hechte band had (en heb!) met mijn ouders. Zij brachten mij geregeld naar waar ik naartoe moest, gingen samen met mij op pad om alvast het nieuwe van een bepaalde situatie weg te halen.

Wat een ‘geluk’... dat ik naast hen ook nog een klein groepje lieve vrienden had die voor me door het vuur gingen.

Was het geluk??? Heeft het me echt geholpen??? Uiteindelijk niet en laat dat nu mijn kracht geworden zijn! Ik werd krachtiger en zekerder op de momenten dat mijn ouders, zus en vrienden me het alleen lieten uitzoeken, zij even niet beschikbaar waren voor hulp. Ik begon in te zien dat ik het in mezelf moest zoeken, dat ik heel veel zelf kon en daar komt dan ook mijn favoriete spreuk om de hoek ‘Alles kan als jij het laat gebeuren’ #insidemybones !

dinsdag 2 mei 2017

Hoe waardevol temperamentvol is!



Een huilbaby was hij... ons lieve, gevoelige jongste kereltje.

We bleven troosten, droegen hem de hele dag in een draagdoek, maakten ontelbare extra wandelingen met de kinderwagen, voedingen werden aangepast, slaap/ wakker ritme omver gegooid en vele onderzoeken volgden. Gelukkig kwam daar niets uit en daar waren we uiteraard blij mee. Tegelijkertijd waren we nog niet van onze onrust af. Wat was er toch met dat lieve, zo veel huilende baby kereltje aan de hand? Baby's huilen namelijk in mijn overtuiging nooit zonder reden. Boos werd ik dan ook van de opmerking die wij kregen 'het zal zijn temperament wel zijn'... Wat kon ik daar nu mee, ik werd er allerminst door gerustgesteld…

We zijn nu 5 jaar verder en genieten dagelijks van onze temperamentvolle kleuter!

Als peuter kon hij om niets en uit het niets tekeer gaan. Ik las er veel over. Ook toen hij de peuterleeftijd voorbij was en de pittige buien hield. Geregeld moesten we een kereltje kalmeren omdat hij er zelf even niet uit kwam. En wat een uitdaging is dat in een volle Albert Heijn of achterop de fiets in het kinderzitje bij het schoolplein wachtend op zijn grote broer. Je voelt ogen op je gericht, probeert met al je geduld hem steeds weer te helpen, maar ondertussen…
Het knaagde enorm bij mij 'ben ik nou kindercoach en waar blijft nu het toepassen van mijn pedagogisch kennis die ik heb als leerkracht'. Pff... bah!

Gaandeweg ging het beter. Rustig blijven, zijn bui en daarbij behorende gevoel erkennen maar zeker ook duidelijkheid en grenzen aangeven hielpen ons.
Super mooie tips heb ik kunnen lezen in het boek van Eva Bronsveld 'Temperamentvolle kinderen'. Dat boek raad ik echt iedere ouder met een al dan niet temperamentvol of gewoon lekker pittig kind aan.

Nog steeds is hij onze lieve pittige kerel met een enorm sterke wil en nog altijd zorgt hij daarmee voor leuke, leerzame momenten voor ons allemaal 😉!
Maar vooral - wat ik eerder nog niet zag - een pittig kereltje met zoveel hele mooie kwaliteiten voortkomende uit zijn temperament!

Want... een temperamentvol kind is dat in alles! Niet alleen in een pittige strijd voeren om speelgoed of nog wat te drinken, maar ook in het voor elkaar krijgen om die koprol onder water te leren tijdens zwemles, het zelf leren lezen en dan die ene letter toch een keer onthouden wat eerder nog niet lukte of het na 3x kijken hoe het voorgedaan wordt perse zelf je veter willen strikken. Doorzettingsvermogen ten top bij al die temperamentvolle kindjes!

Dus koester ik inmiddels de positieve kenmerken van ons mannetje en neem ik de wat mindere uitdagingen van harte aan!

zondag 4 december 2016

De kracht van woorden



Al van kleins af aan hou ik er enorm van om mijn ‘dingetjes’ op papier te zetten of heel veel te kletsen… Mensen die mij kennen weten dat ik uit een familie kom waar we gezellig kunnen praten en dit ook heel veel doen...

Ik hou er van om uren te kletsen, maar ik hou er minstens zoveel van om hele verhalen, ideeën of gedachten op te schrijven. Met het opschrijven of het vertellen van verhalen en belevenissen verdwijnt het nog niet uit mijn hoofd. Sterker nog, hetgeen ik opschrijf of vertel blijft ook lang in mijn hoofd zitten. Ik kan er mee bezig blijven… Dit kan positief zijn, maar zeker ook negatief.

Ik ben ervan overtuigd dat de kracht van woorden groots is. Hetgeen je communiceert verbaal of non verbaal is krachtig en hiermee zeg ik niets nieuws, dat begrijp ik…

Vanmorgen kwam ik de quote ‘the way we talk to our children becomes their inner voice’ tegen. Deze spreuk kom ik geregeld tegen en dan vind ik het vooral 'een mooie spreuk', denk er even iets over of bij en ga door. Toch, deze keer bracht de zin mij weer even terug naar vorige week toen ik op straat een moeder tegen een dochter had horen praten..

De manier waarop de moeder het meisje luid aansprak op straat en het meisje daar met zoveel verdriet klein zag worden, raakte me. Ik ben niet de persoon die op straat zich zal mengen in een situatie tussen een ouder en een kind, maar wat was dit lastig om te horen en te zien.

Zeker in deze tijd van het jaar met af en toe wat kortere lontjes door alle december perikelen die eraan komen, kunnen zowel kinderen als volwassenen soms net even iets minder hebben. Geen probleem, hoort erbij! Maar zorg dat je op de hoogte bent van elkaar. Zorg dat je kind eventueel weet dat het even veel is voor je en zorg vooral ook dat jij weet en niet vergeet dat het voor je kind even veel kan zijn op het moment!

Het punt dat ik vooral wil maken is dat communicatie ook - of beter nog JUIST - voor kinderen een krachtig middel is. Verbaal maar ook non verbaal kun je een heleboel met kinderen delen, je kunt ze groot maken met een knipoog of een klopje op een schouder. Daarentegen kun je zo ook heel klein maken door een blik of afwijzende houding. Wat wij tegen hen zeggen, slaan zij op in hun koppie. Je hoeft je kind niet dagelijks op te hemelen, maar hou je kind een spiegel voor op z’n tijd. Even benoemen wat je ziet en wat het met je doet, geeft zoveel informatie.

In een gezin met gevoeligheid ten top verlies ik ook weleens mijn geduld op het verkeerde moment, schiet ik ook weleens uit mijn slof omdat ik niet kan aanzien hoe 2 broers met elkaar omgaan terwijl ze elkaars grootste vriend zijn. Toch streef ik ernaar om ze op een rustige manier en vooral door hen in hun waarde te laten aan te spreken. Met een temperamentvolle kleuter in huis die in alles temperamentvol is en daardoor hele mooie kwaliteiten heeft, maar het niet altijd even makkelijk maakt voor zichzelf wil ik hem meegeven dat de toon waarop of de blik waarmee je ‘spreekt’ heel veel voor jezelf of voor een ander kan betekenen!

dinsdag 27 september 2016

Kijk naar het kind!

Een jongetje van 6 jaar, net gestart in groep 3 en in de gelegenheid geweest om heerlijk lang te spelen en leren bij de kleuters… Vaak genoeg werd er aan hem of aan zijn ouders gevraagd of hij al kon lezen, of hij al letters kende. Hij kende wel wat letters, kon voor de zomervakantie ook echt al wat woordjes lezen. Tegelijkertijd kon hij de dag daarna best weer wat moeite hebben om dezelfde woordjes te lezen.

Het jongetje kon niet slapen, heeft veel in zijn hoofd en wilde even naar beneden op de bank bij papa en mama zitten. Allang bedtijd, maar wat doe je met een jongetje dat echt niet kan slapen en duidelijk met ‘iets’ in zijn hoofd rondloopt, maar het niet wil of kan uiten?

Daar zat hij op de bank met slaapogen… Ouders zappen nog even langs de tv zenders omdat de documentaire die opstond niet bepaald voor kinderen van zijn leeftijd was. ‘Ho stop!’, zegt hij ineens, ‘Niet verdergaan. Dit kan ik lezen en overschrijven en dan kan ik het weer lezen.’

Wat een enthousiasme, natuurlijk mag hij deze kans om op zijn moment en wanneer hij eraan toe is even pakken. Daar begint hij te schrijven t/m de informatiebalk aan toe en elke keer weer probeert hij hetgeen hij opschrijft te lezen, stap voor stap en het lukt! Stralend schrijft hij verder, zijn slaapogen zijn veranderd in nieuwsgierige ogen waarmee hij heel nauwkeurig het woord van de televisie leest en op zijn blaadje schrijft.

Was het tijdrekken omdat hij het wel gezellig vond beneden, was het omdat hij even niet dacht aan wat hem bezig houdt in zijn hoofd of was het oprecht geïnteresseerd zijn in de letters, de woorden en het geleerde van de eerste weken in groep 3 te kunnen toepassen? Wat het ook was, het Rad van Fortuin leverde hem die avond in ieder geval een fortuin aan zelfvertrouwen! Hij schreef keurig alle letters, cijfers en zelfs de symbolen over en het mooiste voor hem: het lukt hem zelf de letters en woorden te lezen in zijn eigen tempo op het voor hem juiste moment!

Kortom: we kunnen pushen wat we willen, we kunnen kleuters letters aanleren, we kunnen kleuters versneld door laten gaan naar groep 3. Voor het ene kind zal het een geweldige uitdaging zijn om die mogelijkheid te krijgen en voor andere kinderen zal het een sta-in-de-weg zijn voor hun ontwikkeling.

Mijn idee waar ik keer op keer weer volledig achter sta op de momenten dat het besproken of actueel wordt: ‘Ieder kind ontwikkelt zich in zijn eigen tempo op het moment dat het goed is voor hem of haar. Ze komen er wel met vooral vertrouwen in het kind van ouders en leerkracht!’ Laten we blijven kijken naar ieder kind op zich.

zondag 28 augustus 2016

Een effectief weekend

Nu de praktijkruimte na lang verbouwen steeds meer vorm krijgt, we inmiddels kunnen overgaan tot het afwerken van de details en het inrichten van de ruimte, wordt het tijd om de definitieve plannen voor Dapper Praktijk voor Kindercoaching en Onderwijsbegeleiding nog beter uitgewerkt te krijgen en de ‘echte' praktijkruimte startklaar te maken.

Een weekend lang hebben we ons in de praktijkruimte en - met dit mooie weer - onder de parasol gesetteld. Er zijn veel plannen die we nog even tot in de finesses uitgewerkt willen hebben. Mooie ideeën hoe kinderen te coachen, het vergroten van hun zelfvertrouwen en de wens om ieder kind zich te laten beseffen dat ze goed zijn zoals ze zijn!